Ferðasaga
Ferðasaga Einingar-Iðju, 4.-15. júní 2008
skrásetjari Magga Kristín Björnsdóttir
Það var hress hópur frá stéttarfélaginu Einingu-Iðju sem lagði af stað frá planinu framan við Alþýðuhúsið á Akureyri að kvöldi þann 4. júní sl.undir fararstjórn Björns Snæbjörnssonar. Ætlunin var að vera komin í Leifsstöð síðla nætur og fara með flugi til Amsterdam að morgni þess 5. Tanni Travel sá um allan akstur að venju, en bílstjóri rútunnar til Keflavíkur var Sigurbjörn Árnason.
Á leiðinni var stoppað í Staðarskála þar sem vel var tekið á móti okkur að venju þótt um hánótt væri. Í Leifsstöð var Harpa, leiðsögukonan okkar, mætt og fleiri bættust í hópinn sem höfðu gist á suðurlandinu.
Farið var í loftið klukkan 7:40 og reyndu flestir að ná sér í smá svefn í vélinni á leiðinni út. Við lentum á Skiphol flugvelli við Amsterdam um kl. hálf tvö að staðartíma og þar beið eftir okkur Sveinn Sigurbjarnarson eða Svenni bílstjórinn okkar, nú sem fyrr. Er upp í rútuna var komið byrjaði Harpa á því að kynna sig, hún er Hallgrímsdóttir og uppalin á Skaganum. Flutti til Þýskalands 1995 og bjó þar í 8 ár, bæði í nágrenni Berlínar og í Svartaskógi. Hún býr nú í Skálholti og vinnur við bókhald og ferðaþjónustu og hefur m.a. verið með leiðsögn í nokkur ár hjá Bændaferðum. Fyrstu tvær næturnar átti að gista í Brussel í Belgíu og vorum við lögð af stað þangað stuttu fyrir klukkan þrjú. Belgía er eitt af Beneluxlöndunum ásamt Hollandi og Luxemburg. Í Brussel sem er höfuðborg Belgíu býr um ein milljón manns.
Á leiðinni til Brussel ókum við um borgina Rotterdam, þar sem búa um 590.000 manns. Það var mikil umferð enda vorum við á ferð á þeim tíma dags sem búast má við því. Við mjökuðumst áfram í endalausum bílaröðum. Þarna er mikið gatnakerfi, brýrnar eru á tveimur, þremur og kannski fleiri hæðum og liggja þarna út um allt. En þolinmæði þrautir vinnur allar og gott var að koma á Hótel Mercury um kvöldið og leyfa ferðaþreytunni að líða úr sér.
6. júní, föstudagur
Það fór vel um okkur í fínum herbergjum með góðum rúmum og því var það afslappaður hópur sem hélt af stað í skoðunarferð um borgina. Brussel hefur verið kölluð höfuðborg Evrópu, þar er Evrópuþingið haldið og þar eru meðal annars Evrópska alþjóðaráðið, höfuðstöðvar Nato og Evrópuhúsið svo eitthvað sé nefnt. Mikið er af stórum og voldugum byggingum hvarvetna í Brussel, sem kemur ekki á óvart miðað við hennar hlutverk í Evrópu. Þegar ég hugsa nú til Brussel, koma upp í hugann stórar byggingar og jakkafataklæddir menn með regnhlífar á gangstéttunum, enda var þarna rigningarsuddi þegar við fórum um.
Svenni er ekkert að hika við akstur í stórborg, enda hefur hann þrjár leiðsögukonur og tvær af þeim rafrænar, sem við kölluðum “kjaftakerlingar.” Hann lét sér hvergi bregða þótt flautað væri kröftuglega þar sem hann ók á móti umferðinni, þar sem aðeins mátti aka í eina átt.
Eftir að hafa skoðað okkur um í borginni var stoppað í miðbænum. Þar fórum við í gönguferð og Harpa með íslenska fánann í fararbroddi. Við komum ástórt torg sem var umlukið gömlum merkum húsum og skoðuðumkaþólska kirkju sem er þar nálægt. Að því loknu var frjáls tími til að skoða sig um og kíkja í búðir. Þarna eru mest áberandi flottar skóbúðir, að ég tali nú ekki um súkkulaðibúðirnar, hvað þær eru flottar og er Belgískt konfekt alveg frábært. Einhverjir sáu styttuna af pissustráknum, sem er tákn fyrir Brussel. Styttan er við endann á lítilli hliðargötu stutt frá torginu, það ber ekki mikið á henni þar sem hún er frekar lítil og fellur inn í umhverfið við hornhús sem þar stendur.
Slátraragatan heitir gata sem er við torgið, en þar eru tugir veitingahúsa, sitt hvoru megin við þrönga götuna. Þarna er fullt af þjónum sem bjóða gull og græna skóga ef menn koma til þeirra. Við snæddum þarna ljúffengan mat, en oft held ég að menn gleymi því verði sem lofað var við inngönguna þegar greitt er fyrir gæðin.
Eftir miðbæjarrölt í rigningu og uppstyttu og rigningu aftur, var haldið til baka á hótelið. Um kvöldið fór hópurinn saman á ítalskan veitingastað sem Harpa var búin að boða komu okkar á. Við höfðum ætlað að ganga þangað en það rigndi mikið, Svenni var því fenginn til að fara með okkur í rútunni og var það auðsótt. Það tók okkur hálftíma að aka þangað og hefðum við sennilega náð að blotna vel ef við hefðum gengið. Maturinn var frábær, þriggja rétta máltíð, þar sem hægt var að velja á milli þrennskonar aðalrétta. Góð stemmning í hópnum og var afmælissöngurinn sunginn fyrir Guðrúnu Kára, sem átti stórt afmæli stuttu fyrir ferðina. Jakob bróðir hennar kom henni á óvart með óvæntum kræsingum. Viðvorum komin á hótelið um tólfleytið og notalegt að halla sér á koddann.
7. júní, laugardagur
Eftir morgunverð var öllum töskum komið í rútuna og hótelið með súkkulaðigosbrunninum í anddyrinu kvatt. Nú átti að halda frá Brussel til Luxemburg, sem er um 200 km. leið. Það var rigning þegar við lögðum af stað og Palli Magg. var fenginn til að skipa veðurspámann til að breyta þessu eitthvað. Palli skipaði Óla Dalvíking til að sjá um veðrið í ferðinni og voru allir sáttir við það, nema kannski Óli sem hélt að hann gæti litlu ráðið þar um. Harpa sagði okkur frá Habsburg eða Habsborgaraættinni sem bjó í Luxemburg áður fyrr. Viðtókum upp söngbækurnar og sungum nokkur lög, horfðum á umhverfið út um gluggana og sáum meðal annars skipastiga er við ókum meðfram ánni Maas og fengum að heyra nokkra brandara úr kverinu hjá Bjössa.
Eftir stopp þar sem gott var að rétta úr sér og næra sig var haldið aftur af stað. Óli veðurspámaður stóð sig vel í hlutverkinu, úti hækkaði hitinn og sólin var farin að skína.
Í Luxemburg búa um 365.000 manns, en stærð landsins samsvarar V-Húnavatnssýslu. Í borginni sjálfri búa um 114.000 manns. Stórt gil skiptir borginni í tvo hluta, í því eru fallegir garðar og byggð. Við komum farangrinum inn á herbergin í Hotel Best Western, fengum okkur smá snarl og söfnuðumst svo saman til göngu að Hertogahöllinni sem stendur við áður nefnt gil. Harpa var sem áður með íslenska fánann í broddi fylkingar. Það er afskaplega fallegt að koma að Hertogahöllinni, reyndar komumst við ekki inn í garðinn því hliðið var læst. Þarna er útsýnispallur og sést vel yfir gilið og gömlu brúna og ýmsar byggingar sem þarna eru. Um kvöldið fóru flestir á afskaplega skemmtilegan kínverskan veitingastað þar sem boðið var upp á hlaðborð af kínverskum krásum, girnilegt og mjög gott.
8. júní, sunnudagur
Klukkan 10 lagði hópurinn af stað í rútunni “Drottningu”frá Hotel Best Western í Luxemburg og var ferðinni heitið til Bremm í Moseldalnum í Þýskalandi. Eftir stuttan akstur fórum við að sjá falleg lítil þorp og endalausar vínekrur upp með öllum hlíðum og stöku kirsuberjatré, grátvíði og körfuvíði og reisuleg býli vínbændanna.
Eftir rúmlega klukkustund ókum við í fyrsta sinn í ferðinni yfir Móselána. Hitinn úti var kominn í um 25°C þegar við stoppuðum í Bernkastel-Kues, afskaplega fallegum gömlum bæ með skemmtilegu litlu torgi í miðbænum. Þröngar götur liggja út frá torginu í allar áttir sem er mjög gaman að ganga um. Gömlu húsin við torgið og göturnar í kring eru flest bindingshús með feykilega fallegum skreytingum og eru líka mjög skemmtilega skökk.
Bernkastel-Kues stendur við bakka Móselárinnar og ekki langt frá þar sem rútan stoppaði er súla sem sýnir hversu hátt vatnið getur farið þegar flóð eru í ánni. Það er ótrúlegt að sjá hversu hátt flæðir þarna um byggðina. Eftir góða dvöl í Bernkastel-Kues var ferðinni heitið í vínsmökkun hjá vínbóndanum á Schlagkamp-Desoye, þar er líka merkilegt og mikið safn af allskonar munum sem við kemur víngerð, búskap, heimilishaldi, iðnaði og ýmsu fleiru. Bóndinn á bænum sagði okkur frá framleiðslunni um leið og við fengum að smakka á veigunum. Hvítvín og rauðvín, súr og sæt og allt þar á milli. Hann kenndi okkur að það ætti að segja “prosít” þegar skálað væri í víni, en “prost” þegar skálað væri í bjór.
Eftir að hafa svolgrað í sig nokkrum tegundum að víni og sagt prosít eftir þörfum (og sumum fannst þetta betra en öðrum) héldum við til Bremm á hótelið okkar sem heitir Hótel Hutter. Þegar búið var að koma sér fyrir var snæddur kvöldverður á hótelinu. Þjónustan var svolítið stirð og greip Harpa inn í og sýndi snilldartakta í þjónustustörfum eins og hún hefði aldrei gert annað.
9. júní, mánudagur
Það var glaða sólskin og 21°C hiti, e.t.v. í tilefni af því að í dag áttu tvær konur í hópnum afmæli, þær Hulda Ellerts og Harpa leiðsögukonan okkar. Við sungum afmælissönginn fyrir þær og óskuðum þeim til hamingju með daginn.
Í dag á að skoða Koparnámu í námunda við bæinn Idar Oberstein. Við planið þar sem Svenni lagði rútunni er veitingastaður og var aðeins komið þar við á leiðinni að námunni. Harpa gekk frá því við staðarhaldara að hópurinn fengi eitthvað að borða, þegar komið yrði til baka. “Jú, ekkert mál, nýbúið að versla inn, nóg til” sagði hann. Nú var haldið gangandi til námunnar Fischbacher Kupferbergwerk og mikið var hópurinn vígalegur með gulu hjálmana, sem settir voru upp áður en farið var þar inn.
Náman er mjög stór með mörgum stigum, stöllum og skorningum sem gengið er um. Það var óhugnanlegt að hugsa til þess hvað starfsmenn urðu að leggja sig í mikla hættu við vinnu í námunni, þar sem það þurfti að klifra mikið og í kolniðamyrkri. Víða eru mikil þrengsli í skorningum þar sem aðeins smávaxið fólk kemst um. Þessi náma hefur ekki verið nýtt í áratugi, en nú er búið að gera hana skemmtilega til að skoða. Þarna hafa verið sett upp líkön af mönnum við vinnu, ásamt sýnishornum af tækjum sem þeir notuðu. Eftir að hafa skoðað koparnámuna var haldið til baka á fyrrnefndan veitingastað. Það fór nú samt svo þrátt fyrir allt, að það var ekki nóg til af mat og sumir urðu að láta ís duga, með bros á vör.
Þegar við ætluðum að leggja af stað aftur, fór rútan ekki í gang. Nú voru góð ráð dýr, en þeir hörðustu fóru framfyrir rútuna og ýttu henni í gang eins og sannir víkingar og fóru létt með það. Þeir fengu svo bjór hjá Svenna fyrir hjálpina.
Það var stutt að fara til Idar Oberstein, þar var hægt að versla allskonar steina og einnig ýmislegt unnið úr steinum, t.d. keypti undirrituð fallegan óróa sem gerður er úr söguðum steinflögum. Þar er gömul kirkja byggð inn í fjallið ofan við bæinn og er gaman að fara þangað upp, þótt tröppurnar séu fjandi margar. Þaðan er fallegt útsýni yfir bæinn og næsta nágrenni. Í Idar Oberstein átti Svenni ágætis leik, þegar hann ók inn götu þar sem menn voru að vinna við lagfæringar. Þarna var heldur þröngt og voru vegavinnumennirnir ekki hrifnir af að rúta væri að reyna að fara þar um. Harpa náði tali af einum og spurði til vegar en eitthvað var hann óðamála og Harpa sagðist ekki hafa skilið nema lítið af því sem hann sagði. Svenni bakkar til baka og þeir þarna úti fylgjast grannt með, sumir veifuðu og bentu. Nú kallar einhver aftan úr rútu, “Svenni það er skilti fast aftan á rútunni.“ Þegar Svenni fann loks pláss til að snúa rútunni við, þá stóð skiltið eftir á miðri akreininni og var mikið hlegið af öllu saman. Líklega hafa “kjaftakerlingarnar” afvegaleitt Svenna þarna.
Það var síðan haldið til Bremm og kvöldmatur snæddur á hótelinu. Það var dásamlegt veður og frábært að sitja úti eftir matinn eða rölta um þennan fallega bæ.
10. júní, þriðjudagur
Í dag er ferðinni heitið til Trier, úti er 18°C hiti og klukkan 10 var lagt af stað. Fyrsta vísa ferðarinnar leit dagsins ljós og hefur hún sennilega orðið til eftir ferðina í Idar Oberstein. Höfundur er ókunnur.
Sveini ei reyndist gatan greið
gerðust stórmerk undur.
En hann fann bara aðra leið
fyrst þessi fór í sundur.
Í Tríer var fyrst haldið upp á Petrisberg. Þaðan er glæsilegt útsýni og sést vel yfir borgina. Tríer er gömul háskólaborg þar sem búa um 100.000 manns og hefur hún að geyma mikið af gömlum minjum. Þar eru t.d. Rómversk böð og rómverskt hringleikahús þar sem fólk fyrr á öldum safnaðist saman til að horfa á þræla berjast og fleiri þess tíma samkomur.
Haldið var í miðbæinn þar sem gott er að versla og margt að sjá, meðal annars, hið fræga hlið þeirra sem nefnist Porta Nigra, sem er ævagamalt borgarhlið. Það er ekki leiðinlegt að skoða sig um í þessari fallegu borg og veðrið frábært um 30° hiti og sólskin. Haldið var af stað aftur til Bremm eftir góða dvöl í Tríer og með marga innkaupapoka.
Um kvöldið var farið í siglingu á Móselánni, en fyrst þurfti að koma því sem hafði verið verslað í Tríer inn á herbergi, skola af sér svitann og laga sig til. Maturinn var með fyrra fallinu á hótelinu um kvöldið og síðan var lagt af stað til bæjarins Cochem, en þaðan sigldi báturinn. Það var dásamlegt veður, kyrrt og um 20° hiti. Þegar við lögðum frá landi var rétt að byrja að rökkva og allt umhverfið baðað í síðdegissólinni. Hlíðarnar með vínviðunum upp um allt, flotti gamli kastalinn á hæðinn ofan við bæinn og áin gullin og kyrrlát. Það var góð stemmning og gleði í hópnum, þar sem við sátum uppi á þaki á matsalnum í ferjunni. Frábær tónlist var spiluð á skemmtara og söng viðkomandi hljóðfæraleikari með, lög sem flestir þekktu gömul og ný.
Það var dansað, sungið og marserað og allir skemmtu sér konunglega. Á heimleiðinni fengu hressar hollenskar konur far með okkur áleiðis til Bremm, þær voru að skemmta sér á meðan eiginmenn þeirra voru að veiða. Það var mikið sungið í rútunni á leiðinni til Bremm og leið þetta skemmtilega kvöld alltof fljótt.
11. júní, miðvikudagur
Að venju var lagt af stað klukkan 10, 18° hiti úti og sólskin á köflum. Í dag átti Haraldur Krüger 50 ára afmæli, en hann á ættir sínar að rekja til Þýskalands. Afmælissöngurinn var sunginn og honum færð afmælisgjöf og hamingjuóskir.
Ferðinni var heitið til Koblenz og Cochem. Í Koblens, sem er frá því 900 fyrir Krist, búa um 110.000 manns. Við skoðuðum “Þýska hornið” eins og það er kallað, þar sem Mósel rennur í Rín. Þarna er líka minnisvarði um Vilhjálm keisara frá 1871, risastór stytta á háum stalli. Hægt er að komast upp á stallinn og sést þá vel yfir svæðið í kring. Þess má geta að Róbert Arnfinnsson leikari er fæddur í Koblenz.
Síðan var ekið til baka til Cochem. Á leiðinni fórum við yfir feykilega langa og háa brú sem er yfir Mósel ána, undir þessari brú er hæsti stólpinn 149 metrar á hæð. Cochem er miðaldabær þar sem búa um 6.000 manns. Fallegur og stór kastali er ofan við bæinn og er hægt að fara með stólalyftu upp í fjallið og njóta frábærs útsýnis. Veitingahús er þar uppi þar sem hægt er að kaupa sér smárétti og drykki. Það fóru nokkrir upp á fjallið og var það mikið afrek fyrir Hönnu Dóru sem er mjög lofthrædd, hún lét slag standa og dreif sig í traustri fylgd Boggu Snæbjörns. En svo varð að fara aftur niður og fékk hún hvatningu frá ferðafélögunum og einnig að heiman þar sem henni var sagt að drífa sig niður því þau vildu fá hana aftur heim. Hanna komst þetta að sjálfsögðu heilu og höldnu og verður ábyggilega auðveldara fyrir hana að fara upp á næsta fjall.
Í Cochem er fallegur miðbær með mörgum litlum búðum sem varð að skoða nánar og sumir kíktu í bjórglas. Í ljós kom að þetta var tveggja bjóra bær, ef miðað er við þann tíma sem fór í búðarráp. Ferðin heim var stutt og matur á hótelinu um kvöldið. Fólk eyddi svo kvöldinu í að undirbúa brottför frá Bremm að morgni.
12. júní, fimmtudagur.
Klukkan 10 voru allir komnir í rútuna. Nú átti að aka rúmlega 400 km. til Amsterdam í Hollandi. Það var 18° hiti úti og sólin gægðist annað slagið á milli skýja, sem sagt gott ferðaveður. Eftir því sem norðar dró lækkaði hitinn og þegar við nálguðumst Köln var hitinn kominn niður í 14°.
Við renndum yfir landamærin frá Þýskalandi til Hollands og ætluðum að gera langþráð stopp á veitingastað sem auglýsti sig við hraðbrautina. Það varð smá útúrdúr að finna hann og allir orðnir svangir. Þegar við renndum þar í hlað kom maður hlaupandi út að rútunni til okkar og sagði að við gætum ekki stoppað, það þyrfti nefnilega að panta fyrirfram ef stoppa ætti á þessum stað. Harpa spurði hann um næsta stað sem hægt yrði að stoppa á, en hann gat ekki gefið neinar upplýsingar um slíkt. Hann var ekki mjög hjálpsamur þessi og ekki veitti hann leyfi til að fara á snyrtingar heldur.
Þá var ákveðið að stoppa smá stund hinumegin á planinu sem er risastórt, til að rétta aðeins úr sér. Við vorum varla komin út úr rútunni þegar þessi “óvinsamlegi” renndi til okkar á bíl, sagði að við værum þarna á einkaeign og skyldum drífa okkur í burtu strax, sem og við gerðum, steinhissa á þessum móttökum. Að endingu stoppuðum við svo á ágætum stað, í litlum bæ sem heitir Huissen, og fengum þar eitthvað í gogginn og ég tala nú ekki um hvað gott var rétta úr sér og komast á salerni.
Það gekk á með skúrum þegar við nálguðumst Amsterdam. Í borginni var 15° hiti og hálfskýjað. Við komum okkur fyrir á Hem hótel Amsterdam, sem er í úthverfi borgarinnar. Í námunda við hótelið eru veitingastaðir; líbanskur, kínverskur og franskur. Flestir fóru á kínverska staðinn og aðrir á franska staðinn, á báðum stöðum var í boði mjög góður matur. Í dag lögðum við vel á fimmta hundrað kílómetra að baki, ókum reyndar um 30 km. í svona skemmtilega auka útúrdúra.
13. júní, föstudagur
Klukkan 10 var haldið í skoðunarferð um Amsterdam. Jón Þorsteinsson, söngvari sem hefur verið búsettur í Amsterdam síðan 1980 og starfar þar við söngkennslu, var mættur í hópinn og ætlaði að veita okkur ýmsan fróðleik um borgina.
Holland er að stórum hluta neðan við sjávarmál og er til dæmis Skiphol flugvöllur sex metrum neðan sjávarmáls. Í Amsterdam er mjög fallegur byggingaarkitektúr. Jón sýndi okkur mjög voldugt óperuhús, þar sem gyðingagettóin voru í seinni heimstyrjöldinni. Við ókum um þar sem Rembrantsafnið er og gríðarlega fallegt tónlistarhús sem var stækkað fimm hæðir ofan í jörðina. Húsið var tjakkað upp á meðan unnið var að gerð þessara neðanjarðarhæða, en það merkilega er að það féllu aldrei niður tónleikar á meðan á framkvæmdum stóð.
Í Amsterdam er fasteignaskattur greiddur eftir því hversu margir gluggar eru á framhlið hússins, sem er dálítið kúnstugt. Alls staðar eru þessar “horngrýtis hjólabeljur” eins og Jón kallaði hjólandi vegfarendur, sem er mjög mikið af í Amsterdam.
Þessi fróðlega og skemmtilega ferð um borgina tók um 90 mínútur. Eftir það var farið í tveggja tíma siglingu á síkjunum í Amsterdam. Það var alveg frábært að sjá alla bátana sem fólk býr í og eru sumir þeirra ekkert slor, en aðrir hefðu gott af smá málningu. Við sáum húsið þar sem Anna Frank bjó en í dag er þar safn og var löng biðröð við innganginn. Eftir siglinguna héldum við á hótelið og kvöldið notað til að líta í kringum sig í nágreni þess.
14. júní, laugardagur
Í dag var frjáls dagur og því sváfu sumir svolítið lengur. Þeir sem vildu gátu farið með Svenna í rútunni klukkan ellefu í miðbæinn. Svenni ætlaði síðan að sækja þá sem það vildu aftur klukkan fjögur. Hópurinn fylgdist að þar til við komum að Amerikan hótelinu, þaðan fóru margir á göngugötuna og röltu í búðir. Undirrituð fór ásamt fleirum í Vincent van Gogh safnið sem er mjög stórt og er mikil upplifun að koma þar. Einhverjir fóru á vaxmyndasafn og svo var sest úti á kaffihúsi og mannlífið skoðað. Lögregluþjónar vöktu athygli þar sem þeir riðu nokkrir saman um á hestbaki og er alveg ótrúlegt að það skuli vera hægt að fara ríðandi á hesti um göturnar í miðbæ stórborgar. Eftir góða ferð í miðbæinn fórum við nokkur á franska veitingastaðinn áðurnefnda. Það var að hefjast leikur Hollendinga og Frakka í Evrópukeppninni í fótbolta. Á þessum franska stað var eingöngu skreytt með litum Hollands og sjónvarpið stillt svo hátt að maður heyrði ekki í sjálfum sér, hvað þá öðrum. En það var gaman að fylgjast með Hollendingunum sem voru þarna inni, skreyttir í landsliðslitunum með lúðra og lifðu sig greinilega inn í stemninguna í leiknum. Eftir matinn var haldið áfram að horfa á fótboltann á barnum á hótelinu yfir nokkrum bjórglösum. Hollendingar unnu leikinn svo það var vel fagnað eftir leik.
15.júní, sunnudagur
Síðasti dagur ferðarinnar rann upp og var allt á rólegu nótunum fram að brottför frá hótelinu klukkan hálf ellefu. Eins og ávallt voru allir komnir í rútu vel fyrir brottfarartíma. Það gekk ljómandi vel að komast á flugvöllinn og finna rétta hliðið. Á kveðjustund á Skiphol flugvelli, þar sem Svenni ætlaði ekki með okkur heim, komu þessar vísur og höfundur er ókunnur.
Við reiðum okkur á rektorsfrúna
sem reyndar verðum að kveðja núna.
Og víst var gaman, því margt hún kunni
við lofum hana öll einum munni.
Á Svenna höfum við miklar mætur,
Með honum rúntum við fram á nætur.
Aldrei velur hann breiða veginn
virðist smuga hinumeginn.
Þegar við lentum í Keflavík var frekar svalt í veðri en þurrt. Ferðin heim til Akureyrar gekk vel og var Sigurbjörn bílstjóri, eins og á leiðinni suður. Á planinu fyrir framan Alþýðuhúsið kvöddum við ferðafélagana með þakklæti fyrir góða samveru í þessari frábæru ferð.
Takk fyrir mig.
Magga Kristín Björnsdóttir